مبهم نویسی در روزنامه نگاری

By   اکتبر 27, 2014

 مبهم نویسی در روزنامه نگاری

آمریکاییان که آموزش روزنامه نگاری را بسیار جدی تر از اروپاییان تلقی می کنند، یک شیوه قانونمند را برای ارزیابی قابل خواندن بودن مطبوعات تدوین کرده اند. فهرست مبهم نویسی گانینگ نوشته رابرت گانینگ در سال 1944 در همین راستا تدوین شد. این فهرست نشانگر واژه ها و عبارت های روشن یا ابهام آمیز است.

فهرست بر پایه شمارش واژه های بلند و تمرین بر روی حجم جمله در، عبارت های نمونه شکل گرفت: مثلاً ده هزار واژه از ساده ترین تا پیچیده ترین مفاهیم.به علاوه نویسنده ارزیابی کرد که فهم این واژه ها مخاطبانی با چند سال سابقه تحصیل طلب می کند. در نتیجه هر قدر یک واژه یا یک عبارت دشوارتر و تحصیل لازم برای فهم آن بالاتر باشد، در فهرست جای بالاتری را اشغال می کند. این کتاب، گفته ای از یک نویسنده را نقل می کند که: «اگر نکته ای قابل نوشتن در ذهن داری به روشن ترین شکل ممکن می توانی بر روی کاغذ آورد؛ این راز (سبک) است.»  پذیرش مقاله isiچاپ مقاله  isi

با استفاده از فرمول گانینگ، یک مجله راهنمای تلویزیون امتیاز می گیرد. یعنی مخاطبی با شش سال سابقه تحصیل به راحتی آن را می خواند و می فهمد. با همین شیوه اندازه گیری مشخص شد که یک مجله مخصوص زنان نمره 8 ، مجله ای چون نشتال جئوگرافیک نمره 10 و مجله تایم نمره 12 می گیرند. پذیرش مقاله isiچاپ مقاله  isi

چه روزنامه نگاران این نمره دهی را بپذیرند یا نپذیرند، اندیشه ای اساسی در پس این قاعده نهفته است: برای موفق شدن در ارتباط رسانه ای- انتقال پیام ها و مفهوم ها- روزنامه نگار باید چنان بنویسد که مخاطبان آن را بفهمند.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *