بومی نویسی در داستان نویسی ایران

By   دسامبر 15, 2014

بومی نویسی در داستان نویسی ایران

قباد آذر‌آیین معتقد است بومی‌گرایی می‌تواند نردبانی برای جهانی کردن ادبیات داستانی ما باشد‌.وی درباره بومی‌نویسی در ادبیات داستانی ایران گفت: اصولا هر نویسنده‌ای در درجه اول تجربه زیستی خودش را می‌نویسد. اگر نویسنده‌ای آن‌چه را که می‌نویسد عینی باشد و خود آن را تجربه و زندگی کرده باشد، با گوشت و پوست و استخوان آن را لمس کرده باشد، می‌تواند صادقانه آن را به خواننده برساند و دیگر خیلی نیازی به بازی زبانی و تکنیک هم نیست.

آذرآیین در پاسخ به این‌که اساسا در بین نویسندگان ایران بومی‌گرایی در نوشتن چقدر توانسته به پویایی داستان‌نویسی و ادبیات کمک کند‌، اظهار کرد: حتی پست‌مدرن‌ها هم معتقدند که باید از خود شروع کرد و بعد به جهان رسید. معتقدم اگر بخواهیم یک تقسیم‌بندی انجام دهیم باید پذیرفت که در داستان‌نویسی خیلی به بومی‌گرایی نپرداخته‌ایم و در داستان‌نویسی‌مان کفه ترازو به سمت داستان‌نویسی غیربومی و شهری پیش رفته است؛ در صورتی‌که نوشتن از مسائل بومی به دلیل غنای آن جای زیادی برای کار دارد.چاپ مقاله isi

این داستان‌نویس با بیان این‌که بومی‌گرایی می‌تواند نردبانی برای جهانی کردن ادبیات داستانی ما باشد‌، گفت: معتقدم ما در نویسندگی بیش‌تر به مسائل شهری پرداخته‌ایم؛ مسائلی که بیش‌تر تقلیدی از آثار نویسندگانی همچون کارور و دیگران هستند. نوشته‌هایی که به آپارتمان‌نویسی‌، داستان‌های آشپزخانه‌یی و … معروف شد‌ه‌اند. این داستا‌ن‌ها به این دلیل که مصنوعی‌اند، ماندگار نیستند.

او افزود: متاسفانه ما به چیزهایی که داریم و در اختیارمان هست، کم‌تر می‌پردازیم و بیش‌تر تحت تاثیر ترجمه‌ها قرار می‌ گیریم و به سراغ چیزی می‌رویم که از آن ما نیست.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *